0

Το έργο “Genesis” στοχεύει στη διεξαγωγή πρωτογενούς έρευνας στον τομέα των θεατρικών τεχνών, και πιο συγκεκριμένα στη γενετική ανάλυση της παράστασης και στην ψηφιακή οπτικοποίηση της δημιουργικής διαδικασίας. Η γενετική ανάλυση έχει να κάνει με τη μελέτη όλων των σταδίων της δημιουργικής διαδικασίας, από την αρχική σύλληψη μέχρι την ολοκλήρωση επί σκηνής.

Επικεντρώνεται στη σταδιακή υλοποίηση της δραματικής και σκηνικής σύνθεσης, στην επεξεργασία του δραματικού υλικού από τους δημιουργούς, στην αναγνώριση και κατανόηση του θεωρητικού υπόβαθρου της καλλιτεχνικής σκέψης και των πηγών και αναφορών των καλλιτεχνών, στη μελέτη της διαδικασίας της πρόβας, στην εκπαίδευση των ερμηνευτών, στη διαχείριση του χώρου, της σκηνής, των σκηνικών, των κοστουμιών, του φωτισμού, της παραγωγής κ.λπ. Η γενετική προσέγγιση της σκηνικής δημιουργίας θεωρείται σήμερα απαραίτητη προϋπόθεση για την επιστημονική ανάλυση και ερμηνεία μιας παράστασης.

Το έργο “Genesis” βασίζεται στο πλούσιο και σύνθετο έργο δύο διεθνώς αναγνωρισμένων σκηνοθετών, του Romeo Castellucci και του Δημήτρη Παπαϊωάννου.

Ο Ταύρος
Δημιουργώντας μια ιδέα

Βήμα 1: Αυτοβιογραφικοί συνειρμοί
Η πρώτη σπίθα έμπνευσης για την ιδέα του ταύρου θα πρέπει να αναζητηθεί στις αυτοβιογραφικές και προσωπικές αναμνήσεις του Δημήτρη Παπαϊωάννου. Η μορφή του σθεναρού αλλά σταδιακά εξασθενημένου πατέρα, η παρακμή λόγω του χρόνου, το ζήτημα της διαδοχής και της αλλαγής γενεών, η πορεία προς την τελική έξοδο- αυτές είναι μερικές από τις σκέψεις που οδήγησαν στην αρχική ιδέα του ταύρου, υπό τον γενικό τίτλο “Ο θάνατος ενός πατέρα”, όπως προκύπτει από την ανάγνωση του αρχειακού υλικού του Δημήτρη Παπαϊωάννου.

Βήμα 2: Αναγνώσματα και θεωρητικές αναφορές
Η κύρια λογοτεχνική/διακειμενική αναφορά εντοπίζεται εύκολα στην ελληνική μυθολογία, και πιο συγκεκριμένα στην ιστορία του Μινώταυρου. Ωστόσο, η ελληνική μυθολογία δεν είναι η μόνη πηγή έμπνευσης της δραματικής “πλοκής”. Στο αρχείο του Δημήτρη Παπαϊωάννου εντοπίζει κανείς εύκολα αρκετές περαιτέρω αναγνώσεις που περιστρέφονται γύρω από το κεντρικό θέμα της παράστασης, τη διαδοχή και την πορεία προς το τέλος.
Μεταξύ αυτών, τα ποιήματα Κίχλη του Γεώργιου Σεφέρη και Frost at Midnight του Samuel Taylor Coleridge.

Βήμα 3: Εικαστικές τέχνες και συμπληρωματικό υλικό έμπνευσης
Η βασική εικονογραφία για το χειρισμό του ταύρου προέρχεται από τον Πάμπλο Πικάσο.
Ο κένταυρος, ο σάτυρος και, κυρίως, ο μινώταυρος -μια ένωση ανθρώπου και ταύρου- εμφανίζονται όλο και περισσότερο στα χαρακτικά του Πικάσο τη δεκαετία του 1930. Αυτά τα όντα αντιπροσωπεύουν τη δυαδικότητα σε όλους τους ανθρώπους και στον ίδιο τον καλλιτέχνη- τις αντίθετες δυνάμεις που ήθελε να ενώσει ως άνθρωπος και ως καλλιτέχνης, τη δύναμη και την τρυφερότητα.

Βήμα 4: Επεξεργασία
Στη συνέχεια, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου επεξεργάζεται επίμονα το μοτίβο του ταύρου, σχεδιάζοντας σκίτσα στο σημειωματάριό του.
Τα σημειώματα και οι σημειώσεις του σκηνοθέτη αποκαλύπτουν τις σκηνικές πτυχές της δημιουργίας που ήταν αδύνατο να παρατηρηθούν ή να αναγνωριστούν στο τελικό σκηνικό αποτέλεσμα, και επομένως μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να παρακολουθήσουμε πώς μια ιδέα αλλάζει και εξελίσσεται, απορρίπτεται και εγκαταλείπεται ή προσαρμόζεται και υλοποιείται.
Εξετάζοντας μια τεράστια συλλογή από σκίτσα ταύρου, ο σκηνοθέτης ολοκληρώνει τη σύλληψη της τελικής μορφής του ταύρου.

Από τη σύλληψη έως την εφαρμογή του σκηνικού

Βήμα 5: Συνεργασία με καλλιτεχνικούς και τεχνικούς συντελεστές
Για τον τεχνικό σχεδιασμό και την υλοποίηση του ταύρου, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου συνεργάστηκε με τον μηχανικό και εφευρέτη Δημήτρη Κορρέ.  Ο Δημήτρης Κορρές σχεδίασε δύο ταύρους, ένα πρωτότυπο και ένα εφεδρικό για να χρησιμοποιηθούν σε περιοδείες.
Οι τεχνικές ομάδες ανέλαβαν την κατασκευή του. Παράλληλα, ο γλύπτης και σκηνογράφος Νεκτάριος Διονυσάτος συνέβαλε στην τελική οπτική μορφή του ταύρου.

Βήμα 6: Δοκιμές
Η κατασκευή του ταύρου προχωρούσε σταδιακά και βελτιωνόταν κατά τη διάρκεια των δοκιμών, καθώς η ομάδα αντιμετώπιζε μηχανικές δυσκολίες ή προέκυπταν νέες ιδέες. Έτσι, η δημιουργική διαδικασία συνέβαλε επίσης στην ανάπτυξη αυτού του κεντρικού σκηνικού αντικειμένου.

Βήμα 7: Εφαρμογή και ενσωμάτωση
Ο ταύρος κάνει την εμφάνισή του στον Εγκάρσιο Προσανατολισμό, το νέο έργο του Δημήτρη Παπαϊωάννου, δημιουργώντας μια διαδρομή μέσα από θραύσματα από διάφορες πηγές. Ο ταύρος που αναδύεται από το σκοτάδι και σηματοδοτεί κάθε σκηνή με τη στιβαρή και βαριά παρουσία του αποτελεί θεμελιώδες στοιχείο της παράστασης.

Εγκάρσιος προσανατολισμός

Το πρόγραμμα “Genesis” διευθύνεται από την επίκουρη καθηγήτρια Ελένη Παπαλεξίου (Τμήμα Θεατρικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου), η οποία έχει συγκεντρώσει μια ομάδα καταξιωμένων και έμπειρων ερευνητών από την Ελλάδα και το εξωτερικό, που ανήκουν σε ακαδημαϊκά ιδρύματα όπως το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, το Πανεπιστήμιο της Αμβέρσας, το Πανεπιστήμιο Rennes 2 και το Πανεπιστήμιο Λευκωσίας.

You may also like

Comments

Leave a reply

Your email address will not be published.