0

Το περασμένο Σάββατο φάνηκε πεντακάθαρα στην πόλη της Πάτρας ποιο είναι το «αφεντικό» στην υπόθεση καρναβάλι. Εξ΄αυτού, φάνηκε και το τι σημαίνει να μην τα πηγαίνεις καλά ως Δήμος με το «αφεντικό».

Μένεις να παρακολουθείς αμήχανος το τι κάνει ο κόσμος των καρναβαλιστών με τον οποίο δεν συνομιλείς, ή όταν συνομιλείς το κάνεις προσχηματικά για να του ανακοινώσεις τετελεσμένα χωρίς να τον ακούς. Μένεις επίσης να παρακολουθείς και τις επιδόσεις σου να πέφτουν κάτω από τη βάση αποδεικνύοντας ότι ένας μαθητής που αρνείται από την αρχή να μάθει π.χ. μαθηματικά δεν θα αλλάξει ποτέ κατεύθυνση σπουδών και θα παραμείνει για πάντα στην τρίτη δέσμη (για να θυμηθούμε και τα παλιά).

Όπου τρίτη δέσμη, η δημοτική αρχή και όπου μαθηματικά, το καρναβάλι, αυτή η ιδεολογικά… αχρείαστη γιορτή που αφυπνίζει τις μάζες μόνο όταν περνάει από μπροστά τους το άρμα με τη λιτότητα, την ανεργία, την φτώχεια και το κεφάλαιο.

Κάπως έτσι ζήσαμε την ηχηρή αντίθεση μεταξύ μιας μίζερης αντιμετώπισης της τελετής έναρξης από την πλευρά του Δήμου Πατρέων με το πρόσχημα της πανδημίας το οποίο αδυνατεί να υπερκεράσει η φαντασία της δημοτικής αρχής και μιας εντυπωσιακής παρέλασης από την πλευρά των πληρωμάτων τα οποία βρήκαν τον τρόπο να αναγεννήσουν το καρναβάλι μέσα από τις στάχτες στις οποίες αυτό εγκαταστάθηκε αφενός από την πανδημία, αφετέρου από την αμηχανία που ακολούθησε και η οποία ήταν διάχυτη.

Επιστρέφοντας στην αρχή του, στην εποχή που όλα επιβιβάζονταν σε ένα αυτοκίνητο με ολιγομελές πλήρωμα, ο Κρυμμένος θησαυρός έδειξε ότι μπορεί να κάνει καρναβάλι σε καιρό κόβιντ με απόλυτη ασφάλεια, με απόλυτη προσοχή και με κέφι, χωρίς να ανοίξει ούτε ένα ρουθούνι ή να … ξετρυπώσει από τη μάσκα του.

Το «αφεντικό» αφενός έδειξε ότι μπορεί να επανακαθορίσει το ύφος του, αναγεννώντας τον θεσμό αντλώντας ιδέες μέσα από την ίδια του την ιστορία, αφετέρου απέδειξε ότι οι δημοτικές ατάκες περί ασφάλειας και μέτρων δεν είναι παρά παράγωγα μιας αδυναμίας προσέγγισης ενός θεσμού που δεν αποτελεί όπως έχουμε ξαναπεί ένα πάρτι για λίγους αλλά μια «βιομηχανία» για την Πάτρα που σημαίνει έσοδα, επισκεψιμότητα, προβολή, εξωστρέφεια. Μια «βιομηχανία» που οφείλεις να κρατήσεις ανοικτή ιδίως όταν οι συνθήκες είναι ασφυκτικές και απειλείται με λουκέτο. Τότε ρίχνεις στο τραπέζι όλα τα χρήματα που αποθήκευες και όλες τις ιδέες που δεν υλοποίησες.

Στην ένδεια της τελετής έναρξης με την έρημη από καρναβαλικά στοιχεία πλατεία Γεωργίου, το πραγματικό «αφεντικό» απάντησε με οργάνωση και φαντασία. Πάνω από όλα, απάντησε με διάθεση. Αυτή που λείπει από τον κατά τα φαινόμενα διοργανωτή.

Είναι άραγε μόνο φαντασία; Όχι. Διότι η ιδέα των πληρωμάτων για μηχανοκίνητη παρέλαση συμπίπτει –κοίτα να δεις- με την μηχανικόνητη παρέλαση του Δήμου από την Πάτρα προς την Αθήνα.

Η Δημοτική αρχή που δεν στόλισε καν την πλατεία Γεωργίου στην έναρξη μιας διοργάνωσης που- και εξαιτίας της- ολισθαίνει, δεν έχει κανένα πρόβλημα με την πανδημία όταν καλεί σε … παρέλαση αγώνα Πάτρα- Αθήνα τους πολίτες της Πάτρας. Εδώ εξαντλεί τη φαντασία της σε εναλλακτικές μεθόδους προκειμένου να επιβιώσει ο αγώνας. π.χ. για το τρένο. Για την επιβιωση του θεσμού υπάρχει δυστοκία ιδεών. Είναι σαφές το μήνυμα. Το ένα, η εντύπωση, η κόρνα, η σημαία, η διαδήλωση, είναι κάτι που επιβάλλεται ανεξαρτήτως πανδημίας.

Το άλλο, ο θεσμός, η προβολή της πόλης, οι επισκέπτες, τα μαγαζιά και οι εργαζόμενοι που ζουν μέσα από αυτά, η νεολαία, η παράδοση, η χαρά εν τέλει, είναι μια αστική παρεκτροπή που κολλάει covid.

Το συμπέρασμα είναι ένα: μόνο το «αφεντικό» θα σώσει το καρναβάλι. Μονάχο του! Με τα δικά του όπλα και τα δικά του χρήματα, με τη δική του ψυχή. Οι επιχορηγήσεις είτε κολλάνε στην ανορεξία, είτε πάνε.. πορεία στην Αθήνα. Ε, μυρίζουν όπου να΄ναι και εκλογές.

πηγή: thebest

You may also like

Comments

Leave a reply

Your email address will not be published.

More in ΕΛΛΑΔΑ