Λάζαρε… όξω ρε

Η ηθικολογία στην πολιτική είναι δύσκολη πίστα. Πολλές φορές οι ηθικολόγοι και ηθικολογούντες είναι ανήθικοι και τα περί ηθικής, δεν είναι παρά ένα καμουφλάζ της πραγματικής τους εικόνα. Η Ελλάδα βρίσκεται άπεναντι σε ένα καθρέφτη και παθαίνει πλάκα με αυτό που βλέπει και δεν θέλει να το πιστέψει. Έχει συνηθίσει να αντιμετωπίζει την διαφθορά σαν να πρόκειται για κάτι ξένο ενώ στα αλήθεια είναι βυθισμένη σε ένα βόθρο.

Η διαφθορά ενοχλεί όταν αφορά όταν αφορά τους άλλους, αλλά όταν σε αφορά, παριστάνεις ότι δεν βρομάει και ας σου σπάει την μύτη. Και η διαφθορά όσο και αν έχει διαβαθμίσεις δεν έχει καταστάσεις όπου ο λίγο διεφθαρμένος, είναι σχεδόν καθαρός. Είναι σαν το ποτήρι με το γάλα που μια μύγα φθάνει για να πεταχτεί ολόκληρο.

Ένας ακόμη υπεράνω υποψίας, καταξιωμένος με τα κοινωνικά στάνταρς, κοτζάμ υφυπουργός, πιάστηκε με την γίδα στην πλάτη. ´Οχι μόνο αξιοποίησε ένα θεσμικό πλαίσιο που φτιάχτηκε για να προστατεύσει το μαθητόκοσμο που αθλήται και ταυτόχρονα να δίνει κίνητρο για να συνδυάσει το διάβασμα με επιδόσεις, αλλά το διαστρέβλωσε ώστε να το εκμεταλλευτεί υπέρ της θυγατέρας του.

Χρειάστηκε μια πρωταθλήτρια ομάδα που είχε σχεδόν εξασφαλισμένη την μοριοδότηση για τις πανελλαδικές εξετάσεις και μια μπόσικη διοίκηση και ένας προπονητής με ελαστική συνείδηση, ώστε ανάμεσα στις πρωταθλήτριες να χωρέσει μια εντελώς άσχετη με το άθλημα, εν προκειμένω το χάντμπολ.

Ζητούμενη μια εξυπηρέτηση, να τύχει του προνομίου της μοριοδότησης η κόρη με αντάλαγμα υποσχέσεις για χρήμα μέσω επιδοτήσεων και δημοσίου χρήματος. Αρκούσε να δηλωθεί στους μισούς αγώνες συν ένα και να κάτσει στον πάγκο. Ούτε να παίξει ούτε να παραστεί στις προπονήσεις.

Ότι αυτή η θέση ανήκε σε κάποια άλλη που είχε προσπαθήσει για αυτή είναι τα περί ηθικής που σημειώνουμε στην εισαγωγή. Ότι ο υφυπουργός εκτός όλων των υπολοίπων αδικούσε και το παιδί του, «σκοτώνοντας» την αξιοπρέπεια του, έγινε θυσία στο μικροσυμφέρον. Μετά ακολούθησε ο ολισθηρός δρόμος του να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.

Μόνο που η κουτοπονηριά δεν φθάνει. Την στιγμή που αρχίζει η βρωμιά σου να έχει κόστος και για άλλους το οικοδόμημα καταρρέει. Βέβαια όταν καταρρέει το ένα οικοδόμημα μετά το άλλο, οι συνέπειες παύουν να είναι προσωπικές. Ο υφυπουργός Λάζαρος Τσαβδαρίδης αναγκάστηκε να παραιτηθεί ακούγοντας ένα ηχηρό «Όξω Λάζαρε». Το θέμα όμως είναι αν σώζεται η συλλογική ντροπή…

πηγή