Κορωναϊός: Οι σχέσεις “δοκιμάζονται” στην Ευρωζώνη, τα κράτη του ευρωπαϊκού Βορρά με τις εύρωστες οικονομίες, αρνούνται να δεχθούν την αλλαγή των κανόνων και αλληλεγγύη μέσω ενός διαμοιρασμού του χρέους.

Share:

(γράφει) Αθανάσιος Γκότοβος

 τ. Καθηγητής Παιδαγωγικής στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων

Βρισκόμαστε ακόμη στην αρχή μιας κρίσης στην οικονομία και την κοινωνία των χωρών της Ευρωζώνης – και δυνητικά όλου του κόσμου – που δεν προέκυψε από ενδογενείς κοινωνικο-οικονομικούς ή κοινωνικο-πολιτικούς παράγοντες, αλλά από μια εξωγενή απειλή που δεν θα μπορούσε να προβλεφθεί, αφού κανείς μέχρι σήμερα δεν είναι σε θέση να προβλέπει συμβάντα σε ορισμένους τομείς που αφορούν άμεσα την καθημερινή ζωή δισεκατομμυρίων πολιτών στον κόσμο. Όπως δεν προβλέπονται οι σεισμοί, που ωστόσο είναι τοπικού χαρακτήρα, έτσι δεν μπορούν να προβλεφθούν και τα προϊόντα της βιολογικής εξέλιξης, τα οποία όμως μπορεί να λάβουν χαρακτήρα παγκόσμιας επιδημίας. Ο ιός που ξεκίνησε τη διαδρομή του από την Κίνα και τείνει να εξαπλωθεί σε όλον τον πλανήτη με μια απίστευτη δυναμική, είναι μια τέτοια απειλή.

Οι επιπτώσεις της πανδημίας στην οικονομία είναι εξόχως αρνητικές, ειδικά αν αυτή δείξει διάρκεια μεγαλύτερη της αναμενόμενης. Το ίδιο ισχύει και με τις επιπτώσεις αναφορικά με την απώλεια ανθρώπινης ζωής, αλλά και δραστικών αλλαγών στην οργάνωση της καθημερινότητας των πολιτών.Τα (εθνικά) κράτη υπάρχουν για πολλούς λόγους, αλλά ο πιο σημαντικός είναι να μεριμνούν για την επιβίωση των ανθρώπων που διαβιούν στην επικράτειά τους και για τον περιορισμό των απωλειών σε ανθρώπινες ζωές σε περιπτώσεις που ο πληθυσμός τους δέχεται μια απειλή. Το πώς αντιδρούν τα κράτη στην «επίθεση» του νέου κορονοϊού, το παρατηρούμε σε πραγματικό χρόνο καθημερινά. Τόσο σε ό,τι αφορά την αναχαίτιση και τον περιορισμό της απειλής και τη σωτηρία ανθρώπινης ζωής, όσο και αναφορικά με την ανακούφιση όσων άμεσα ή έμμεσα πλήττονται από την εξάπλωσή του και τις επιπτώσεις της πανδημίας στην οικονομία.

Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα, διότι τα κράτη δεν δρουν όλα κάτω από τις ίδιες προϋποθέσεις ούτε έχουν όλα τις ίδιες δυνατότητες.

1) Υπάρχουν κράτη, όπως π.χ. οι ΗΠΑ, που είναι οικονομικά αυτεξούσια σε πολύ μεγάλο βαθμό, και ταυτόχρονα οικονομικώς ισχυρά. Αυτά τα κράτη ούτε από εξωτερικά επιβαλλόμενους δημοσιονομικούς κανόνες δεσμεύονται για το πώς θα αντιμετωπίσουν τις οικονομικές επιπτώσεις της πανδημίας, ούτε από κάποια πραγματολογική οικονομική αδυναμία που θα μπορούσε να έχει η ύπαρξη μιας καχεκτικής οικονομίας ή των ελλειμματικών προϋπολογισμών.

2) Υπάρχουν κράτηπου ενώ είναι οικονομικά αυτεξούσια και δεν δεσμεύονται από εξωτερικούς δημοσιονομικούς κανόνες, δεν διαθέτουν τους απαιτούμενους πόρους, ώστε να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά μια έκτακτη κατάσταση.

3) Οι άλλοι δύο τύποι κρατών αφορούν κρατικές οντότητες όπως λ.χ. η Ελλάδα και η Γερμανία, οι οποίες δεσμεύονται μεν και οι δύο από τους ίδιους δημοσιονομικούς κανόνες στην αντιμετώπιση των οικονομικών επιπτώσεων της πανδημίας, αλλά διαφέρουν σημαντικά ως προς τους πόρους που διαθέτουν για την αντιμετώπιση αυτών των συνεπειών.

Το γερμανικό κράτος έχει τη δυνατότητα να ρίξει στην αγορά εκατοντάδες δις ευρώ για να την στηρίξει, ενώ το ελληνικό (και αντίστοιχα το ιταλικό, ισπανικό, πορτογαλικό κλπ.) δεν την διαθέτει. Τα κράτη αυτά, επομένως, ούτε είναι αυτή τη στιγμή ελεύθερα να εφαρμόσουν εθνικές δημοσιονομικές στρατηγικές για την ανόρθωση της οικονομίας τους, ούτε πάλι διαθέτουν τους αναγκαίους πόρους για να δράσουν ανάλογα εντός του υφιστάμενου δημοσιονομικού πλαισίου. Και ζητούν αλλαγή των κανόνων και αλληλεγγύη μέσω ενός διαμοιρασμού του χρέους (ευρω-ομόλογα ή κορονο-ομόλογα).Την οποία αρνούνται να δεχθούν, όπως άλλωστε αναμενόταν, τα κράτη του ευρωπαϊκού Βορρά με τις εύρωστες οικονομίες.

πηγή: huffingtonpost.gr


Share:

Leave a reply