“Δυσάρεστο” περιστατικό… το «έγκλημα εχθρότητας και επιθετικότητας». Εξωφρενικά κατώτερη των περιστάσεων η αντίδραση της Ομοσπονδίας Ιστιοπλοΐας.

Share:

Συγκλονιστική ήταν η μαρτυρία της Χρυσής Ολυμπιονίκου μας στην ιστιοπλοΐα, Σοφίας Μπεκατώρου. Στη διαδικτυακή Ημερίδα με θέμα «Start to Talk/Σπάσε τη Σιωπή-Μίλησε, Μην Ανέχεσαι», που διοργάνωσε το υφυπουργείο Αθλητισμού, στο πλαίσιο του προγράμματος του Συμβουλίου της Ευρώπης για την «Προστασία των Παιδιών στον Αθλητισμό» προχώρησε στην καταγγελία πως είχε πέσει θύμα σεξουαλικής κακοποίησης από παράγοντα της Ιστιοπλοΐας.

«Κάποια στιγμή, όπως μιλάγαμε με τον “Χ”, γύρισα και με φίλησε. Εγώ πάγωσα, δεν ήξερα πώς να αντιδράσω, δεν περίμενα ποτέ να κάνει μία τέτοια κίνηση. Για μένα ο “Χ” αντιπροσώπευε το πατρικό πρότυπο.» Ποιος δε γνωρίζει άραγε ότι στους κύκλους του αθλητισμού, πόσο μάλλον του πρωταθλητισμού και ακόμη περισσότερο στου υψηλού επιπέδου, αθλητές, προπονητές και παράγοντες λειτουργούν ως “οικογένεια”; Ποιος δε γνωρίζει ότι οι αθλητές από μικρά παιδιά δίνουν “ψυχή και σώμα” στα ιδεώδη του αθλητισμού; Ποιος αλήθεια δεν καταλαβαίνει αυτό που η Σοφία αποκάλεσε «πατρικό πρότυπο», πόσο βαθιά ειλικρινές και πέρα ως πέρα αληθινό είναι; Ποιος δεν αντιλαμβάνεται πως τα παιδιά, ειδικά σε αυτού του υψηλού επιπέδου πρωταθλητισμού, στα τρυφερά χρόνια της εφηβείας και της νιότης τους, ο χρόνος που βρίσκονται με τους προπονητές τους, τους συναθλητές τους και τους παράγοντες του αθλήματος τους είναι πολλαπλάσιος με αυτόν που βρίσκονται με τα αδέλφια τους, την μητέρα και τον πατέρα τους; Ποιος δεν καταλαβαίνει, ότι όλα αυτά τα παιδιά μεγαλώνουν με δύο οικογένειές!

Ναι, θέλει θάρρος, θέλει γενναιότητα, θέλει ψυχική δύναμη και κυρίως ψυχική ισορροπία για να καταγγείλεις την “οικογένεια” σου. Συγκλονίζει η Σοφία Μπεκατώρου… αλλά μας συγκλονίζουν και τα καταγγελλόμενα ή κυρίως μας συγκλονίζει η φύση της καταγγελίας; Βιασμός! Μέχρι και ο ποινικός κώδικας τον διαχωρίζει σε τέσσερις περιπτώσεις, μέχρι και ο ποινικός κώδικας μεταβάλλεται μέσα στα χρόνια σχετικά με τις ποινές και τον ορισμό του βιασμού. Όμως για αυτόν/ή που βιώνει Βιασμό, όλα αυτά φαντάζουν ίδια, φαντάζουν τίποτα, γιατί πέρα από έγκλημα ο Βιασμός, δε σταματά μέσα του/της, δεν πονά στιγμιαία, δεν πονά μόνο σωματικά, μένει ανεξίτηλος στην ψυχή, στο μυαλό.

Συγκλονίζει  η Σοφία… εξοργίζει η αντίδραση της ομοσπονδίας! Μια αντίδραση όχι μόνο φοβική με ψυχρή διατύπωση, με μηδενική ενσυναίσθηση, αλλά επιθετική με κέλυφος συγκάλυψης! Μία ανακοίνωση εξωφρενικά κατώτερη των περιστάσεων, που αυτοί που την συνέταξαν και αυτοί που την υπόγραψαν, όχι μόνο “θολώνουν” τα νερά: «Επειδή, όμως, δεν πρέπει να πλανάται οποιαδήποτε σκιά για οποιονδήποτε, παροτρύνουμε την καταγγέλλουσα, εφόσον πήρε την πρωτοβουλία έστω και μετά τόσα χρόνια να μιλήσει σχετικά με αυτό το δυσάρεστο περιστατικό, να γίνει συγκεκριμένη», αλλά “κλασικά” σε τέτοιες περιπτώσεις, αφήνει ανοιχτά “παράθυρα” και “πόρτες” να μετατραπεί ο θύτης σε θύμα! Η Σοφία αναφέρει χαρακτηριστικά: «Τη νοοτροπία αυτή υιοθέτησε από το 1999 μέχρι το 2019.» Με την ελπίδα ότι η δικαιοσύνη θα πράξει τα δέοντα και οι πολιτικά υπεύθυνοι ούτε θα “κρυφθούν” αλλά ούτε και θα “αποκρύψουν” το παραμικρό, έτσι ώστε από εδώ και πέρα στον χώρο του αθλητισμού να μην ανακαλέσουμε κάποια στιγμή την μαρτυρία της Σοφίας Μπεκατώρου: «Στο μικρό και αθώο μυαλό μου η μόνη λύση ήταν να σιωπήσω και να κάνω ότι δε συνέβη τίποτα.»

Στο newsit.gr μίλησε ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ιστιοπλοΐας, Αντώνη Δημητρακόπουλο ο οποίος για δυόμιση δεκαετίες βρίσκεται στη συγκεκριμένη θέση, όποτε ήταν αυτός που ηγούνταν της ομοσπονδίας κατά τη χρονική στιγμή που η Σοφία Μπεκατώρου υπέστη το φρικιαστικό μαρτύριο. Τα όσα είπε, εξηγούν πολλά από την χωρίς ντροπή και ενσυναίσθηση απάντηση της ομοσπονδίας: «Άκουσα το γεγονός όταν το είπε για πρώτη φορά η κ. Μπεκατώρου, πριν από ενάμιση μήνα. Έπεσα κι εγώ από τα σύννεφα. Πρόκειται βέβαια για γεγονός που συνέβη πριν από 24 χρόνια. Εγώ ήμουν πρόεδρος τότε. Αν δεν καταγγελθεί όμως κάτι, αν δεν τον ήξερε κάποιος, τι μπορούμε να πούμε για αυτό; Δεν ξέρουμε κατ αρχάς αν συνέβη, αν θέλουμε να είμαστε τελείως αντικειμενικοί. Απ’ ο, τι κατάλαβα δεν το ήξερε και κανείς στον ιστιοπλοϊκό χώρο. Αυτές είναι πολύ ιδιωτικές σχέσεις, αν δεν τις δημοσιοποιήσει κάποιος δεν μπορείς να τις ξέρεις. Επιμένω, αν μετά από 24 χρόνια δεν έχεις καταγγείλει το συμβάν είναι δυνατόν να το ξέρει κάποιος; Δεν ήμουν σε όλες τις αποστολές, ήμουν σε πολύ λίγες αποστολές στο εξωτερικό και με τη Σοφία ειδικά σε ελάχιστες. Η Σοφία μπορεί να έκανε δηλαδή 30-40 αποστολές το χρόνο , εγώ ζήτημα να ήμουν σε 2-3. Αν δεν το πει η ίδια επώνυμα στην ομοσπονδία, τί να αρχίσω να κάνω; Εικασίες; Μας ενδιαφέρει βέβαια το συμβάν αλλά επαναλαμβάνω ας μας κάνει επώνυμα μια καταγγελία η κα Μπεκατώρου να μας πει για ποιον μιλάει. Δεν είναι όμως λίγο αργά τώρα που το καταγγέλλει η ίδια μετά από 24 χρόνια; Αν το έκανε αμέσως θα κάναμε και τις ενέργειες που πρέπει να κάνουμε. Αν τον καταγγείλεις αμέσως προστατεύεις και όλο το χώρο. Αν το καταγγείλεις εν τη γενέσει του, δεν νομίζω ότι είναι τεράστιο πρόβλημα. Εγώ θα θεωρήσω δεδομένη την καταγγελία, αν έρθει η Σοφία και μου πει, έστω εμπιστευτικά, έγινε αυτό και αυτό».                                                                                                                                                                                                              (video: ANT1 TV)

Η συγκλονιστική εξομολόγηση της Σοφίας Μπεκατώρου:
«Κάποια στιγμή, όπως μιλάγαμε με τον “Χ”, γύρισα και με φίλησε. Εγώ πάγωσα, δεν ήξερα πώς να αντιδράσω, δεν περίμενα ποτέ να κάνει μία τέτοια κίνηση. Για μένα ο “Χ” αντιπροσώπευε το πατρικό πρότυπο. Ήταν ένας άνθρωπος που επιτέλους δεν μας πολεμούσε μέσα στην Ομοσπονδία και ήθελε το καλό μας, σκέφτηκα. Συνέχισα να προχωράω με ταχύτερο ρυθμό, κάνοντας πως δεν κατάλαβα ότι συνέβη, αν και του το ανέφερα, λέγοντάς του ότι δεν περίμενα ποτέ μία τέτοια κίνησή του. Φτάνοντας στο ξενοδοχείο μας, στο ασανσέρ, πριν πάει στο δωμάτιό του, μου ζήτησε να τον ακολουθήσω. Εγώ αρνήθηκα και πήγα να κλείσω την πόρτα. Εκείνος, πάντα ευγενικά και με χαμόγελο, με ρώτησε αν τον φοβάμαι και τότε του απάντησα πως όχι, αλλά ότι δεν υπήρχε λόγος να πάω μαζί στο δωμάτιό του. Εκείνος, προσπαθώντας να με πείσει, με διαβεβαίωσε ότι δεν πρόκειται να κάνει κάτι ερωτικό, απλά να συζητήσουμε.

Ήξερε όμως πώς να μου μιλήσει και πώς να με ηρεμήσει και να με κάνει να ρίξω τις άμυνές μου. Και όταν αυτό έγινε, τότε άρχισε να ασελγεί εις βάρος μου. Προσπάθησα να τον απωθήσω, να του δείξω ότι δεν υπάρχει αμοιβαία επιθυμία, θεωρώντας ότι θα το σεβαστεί. Του είπα όχι, του επανέλαβα ότι δεν θέλω να προχωρήσω και εκείνος με ψεύτικα γλυκόλογα έλεγε ότι δεν είναι τίποτα, κάνοντας χιούμορ. Έλεγε ότι θα σταματήσει αν δεν το θέλω, όμως δεν σταμάτησε ό,τι κι αν του έλεγα. Κλαμένη και ντροπιασμένη, έφυγα από το δωμάτιο όταν αυτός ολοκλήρωσε και σηκώθηκε από πάνω μου. Γύρισα στο δωμάτιό μου, όπου η συναθλήτριά μου κοιμόταν ανυποψίαστη.

Έκανα μπάνιο, ένιωθα βρώμικη, εξαντλημένη, ταπεινωμένη και ανίκανη να υπερασπιστώ τα δικαιώματά μου. Ενώ είχαμε μόλις αποκτήσει το δικαίωμα στο όνειρο με την Αιμιλία, αν εγώ μιλούσα για ό,τι μου συνέβη, μπορεί αυτό να κατέρρεε. Δεν μπορούσα να διαχειριστώ αυτό το συναίσθημα και δεν μπορούσα να το μοιραστώ με την ομάδα μου, γιατί μπορεί να μας δίχαζε. Η ομάδα μας, που συμπεριλάμβανε και την ανδρική, βρισκόταν πάντα σε ένα λεπτό σχοινί ισορροπίας και δεν υπήρχαν δυνατοί δεσμοί που θα μπορούσαν να με κάνουν να μιλήσω ανοιχτά. Ο δε προπονητής μας ήταν 25 χρόνων, αρκετά συναισθηματικός και άπειρος σε θέματα διαχείρισης κρίσεων. Επίσης, τότε, δεν είχαμε κάποια συνεργασία με αθλητική ψυχολόγο και φυσικά δεν θα μιλούσα ποτέ στους γονείς μου, γιατί θα με σταμάταγαν από την ιστιοπλοΐα. Στο μικρό και αθώο μυαλό μου η μόνη λύση ήταν να σιωπήσω και να κάνω ότι δε συνέβη τίποτα. Έκλαψα πολύ και όταν ξύπνησα άρχισα μία παράσταση που έληξε μέχρι και πριν από λίγο καιρό.

Με πολλή δουλειά, θεραπεία και ανάλυση κατάφερα να αναλάβω το βάρος της ευθύνης μου, το να μην μιλήσω τότε, ώστε να απομακρυνθεί αυτός ο παράγοντας εκτός αθλητικών χώρων. Αυτός ο μισάνθρωπος, που δεν είχε όρια, εκμεταλλεύτηκε καταστάσεις, τη συναισθηματική μου ευφορία και την προσήλωση στον στόχο μου. Εκμεταλλεύτηκε την αδυναμία της ομάδας μας, γνωρίζοντας ότι δεν υπήρχε μεγάλη συνοχή και δύναμη, τη θεσμική του θέση, ώστε να ικανοποιήσει το αρρωστημένο του ένστικτο.

Ο μόνος στον οποίο κατάφερα να ανοιχτώ ήταν ο δεσμός που διατηρούσα τότε, από τον οποίο επίσης ζήτησα να μην αντιδράσει, καθώς ήταν κι αυτός αθλητής. Ο “Χ” ουδέποτε δήλωσε μετάνοια ή άλλαξε τον τρόπο που λειτουργούσε. Με την αλλαγή της στάσης μου και την ψυχρότητά μου έγινε ειρωνικός και σε γενικές γραμμές αμφισβήτησε τις ικανότητες και τις επιδόσεις μου, σε κάθε δυνατή ευκαιρία, λέγοντας ότι οι νεότεροι αθλητές πρέπει να έχουν πλέον ευκαιρίες και όχι αυτοί των οποίων η καριέρα τους βρίσκεται στη δύση της. Τη νοοτροπία αυτή υιοθέτησε από το 1999 μέχρι το 2019. Στο διάστημα αυτό έχω πετύχει τις περισσότερες διακρίσεις για τη χώρα μας στην ιστιοπλοΐα, έχοντας όμως χάσει το σημαντικότερο αγαθό ως προσωπικότητα: την αγάπη προς τον εαυτό μου»!

Share:

Leave a reply